लमजुङका सम्माननीय मतदाता दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरू, आज म तपाईंहरूसँग कुनै साधारण राजनीतिक भाषण गर्न आएको होइन। आज म तपाईंहरूसँग एउटा युगको पीडा, एउटा जिल्लाको घाउ, एउटा समाजको चिच्याहट र हजारौँ परिवारको आँसु बोकेर बोल्न आएको छु। आज म तपाईंहरूसँग विनम्र निवेदन गर्न आएको छैन, आज म तपाईंहरूसँग कडा प्रश्न गर्न आएको छु। आज म तपाईंहरूसँग सिधा कुरा गर्न आएको छु—अब धेरै भयो। अब लमजुङका जनताले सहन सक्ने सीमा सकियो। अब लमजुङका जनता चुनावको बेला मात्रै सम्झिने नेता र पार्टीको झण्डा बोकेर जनताको दुःख बेच्ने दलालहरूको खेल समाप्त गर्न चाहन्छन्।

हामीले यो जिल्लामा धेरै पटक चुनाव देख्यौँ। धेरै पटक भीड देख्यौँ। धेरै पटक भाषण सुनेर ताली बजायौँ। धेरै पटक आश्वासनको माला लगाएर खुशी भयौँ। तर आज जब हामी बेसीशहर अस्पतालको ढोका छिर्छौँ, त्यहाँ भाषणले उपचार हुँदैन। आज जब सुन्दरबजारबाट बिरामी बोकेर बाटोमा हिँड्छौँ, त्यहाँ नाराले सास बचाउँदैन। आज जब गाउँका वृद्ध आमाबुबाको छाती दुख्छ, त्यहाँ पार्टीको झण्डाले एम्बुलेन्स बोलाउँदैन। आज जब गरिब परिवारले ऋण खोज्दै अस्पतालको गेटमा आँसु झार्छ, त्यहाँ नेताको फोटोले औषधि किन्दैन। यही यथार्थ हो। यही कठोर सत्य हो। र यही सत्यको अगाडि अब लमजुङका जनता मौन बस्न सक्दैनन्।

लमजुङको माटोमा जन्मिएका हामीले सोच्नुपर्ने बेला आएको छ—हामीले किन पटक–पटक आफ्नै भविष्यलाई धोका दिइरहेका छौँ ? हामीले किन पटक–पटक आफ्नो मतलाई बलि चढाइरहेका छौँ ? हामीले किन पटक–पटक आफ्नो विश्वासलाई सस्तो राजनीतिक व्यापारमा सुम्पिरहेका छौँ ? हामीले किन पटक–पटक “हाम्रै मान्छे” भनेर गलतलाई सही बनाइरहेका छौँ ? छातीमा हात राखेर सोच्नुस्। आज लमजुङका जनता कहाँ उभिएका छन् ? विकासको बाटोमा कि निराशाको खाडलमा ? आशाको उज्यालोमा कि उपचार नपाएर मृत्युको छायाँमा ? हामीले जिताएका नेताहरूले हाम्रो जनतालाई के दिए ? यदि उत्तर दिनु छ भने अस्पतालको ढोका हेर्नुस्। बाटोको अवस्था हेर्नुस्। युवाको बेरोजगारी हेर्नुस्। किसानको दुख हेर्नुस्। र फेरि आफ्नो मनलाई सोध्नुस्—हामीले के पायौँ?

आज बेसीशहर अस्पताल धेरैको लागि अस्पताल होइन, एउटा प्रतीक्षालय बनेको छ। सासको प्रतीक्षा गर्ने ठाउँ। लासको प्रतीक्षा गर्ने ठाउँ। आशा र निराशाबीचको अँध्यारो कोठा बनेको छ। कतिपय परिवार रातभर कुर्सीमा बसेर बिरामीको सास गन्दै बस्छन्। कतिपयले आफ्नो बिरामीको आँखामा हेरेर भित्रभित्रै रोइरहेका हुन्छन्। कतिपयले फोन उठ्ने आशामा नेताको नम्बर डायल गर्छन्, तर फोन उठ्दैन। कतिपयले चिनजान खोज्छन्, तर चिनजानभन्दा पनि ठूलो रोग बनेको छ—बेथिति। यहाँ बिरामीले उपचार खोज्दैन, यहाँ बिरामीले सिफारिस खोज्नुपर्छ। यहाँ उपचारभन्दा पहिले सम्बन्ध खोज्नुपर्छ। यहाँ पीडाभन्दा पहिले पहुँच खोज्नुपर्छ। यो लमजुङको सबैभन्दा ठूलो दुर्भाग्य हो।

सुन्दरबजार, बेसीशहर र आसपासका गाउँका नागरिकहरूले यो पीडा दिनदिनै भोगिरहेका छन्। गाउँबाट बिरामी बोकेर ल्याउँदा बाटो छैन। एम्बुलेन्स छैन। पैसा छैन। अस्पतालमा सेवा छैन। यस्तो अवस्थामा हामीले फेरि पनि पुरानै शैलीमा भोट दिने हो भने त्यो भोट हाम्रो विवेकको हत्या हुनेछ। त्यो भोट हाम्रो भविष्यको हत्या हुनेछ। त्यो भोट हाम्रो आफ्नै परिवारको जीवनमाथि अर्को चोट हुनेछ। किनकि भोट कुनै सामान्य कागज होइन। भोट भनेको अधिकार हो। भोट भनेको शक्ति हो। भोट भनेको परिवर्तनको चाबी हो। र त्यो चाबी गलत हातमा पर्‍यो भने हामीले फेरि पाँच वर्ष अन्धकारमा बिताउनुपर्नेछ।

हामीले धेरै पटक आफ्नो आस्थालाई जितायौँ। हामीले धेरै पटक आफ्नो विचारलाई जितायौँ। हामीले धेरै पटक आफ्नो पार्टीलाई जितायौँ। तर के हामीले कहिल्यै जनताको पीडालाई जितायौँ ? के हामीले कहिल्यै अस्पताललाई जितायौँ ? के हामीले कहिल्यै बाटोलाई जितायौँ ? के हामीले कहिल्यै बेरोजगारीको अन्त्यलाई जितायौँ ? हामीले पार्टी जितायौँ, तर जनता हारिरहे। हामीले भाषण जितायौँ, तर जीवन हारिरहे। हामीले झण्डा जितायौँ, तर उपचार हारिरहे। यही कारणले आज लमजुङको जनता आक्रोशित छन्। यही कारणले आज लमजुङको जनता कठोर प्रश्न गरिरहेका छन्—हाम्रो आँसुको मूल्य कहिले चुक्ता  हुनेछ ?

आज लमजुङमा एउटा नामले जनताको मनमा भरोसा जगाएको छ। त्यो नाम कुनै चम्किलो पोस्टरबाट आएको होइन। त्यो नाम कुनै भाषणको मञ्चबाट आएको होइन। त्यो नाम जनताको घरघरको पीडाबाट आएको हो। त्यो नाम जनताको अस्पतालको वार्डबाट आएको हो। त्यो नाम जनताको आँसु पुछ्ने हातबाट आएको हो। त्यो नाम हो—हरिजंग तामाङ।

हरिजंग तामाङलाई तपाईंहरूले नेताको रूपमा मात्रै होइन, सहयात्रीको रूपमा देख्नुभएको छ। उहाँलाई तपाईंहरूले चुनावी समयको पात्रको रूपमा होइन, संकटको समयको साथीको रूपमा अनुभव गर्नुभएको छ। तपाईंहरूको आफन्त बिरामी भएर बाहिरी जिल्ला लैजानुपर्ने बेला होस्, वा बेसीशहर अस्पतालमा उपचारको आशा लिएर बस्नुपर्ने बेला होस्, हरिजंग तामाङ त्यहाँ देखिनुभएको छ। उहाँले मानिसको पीडालाई नाटक बनाउनु भएन। उहाँले मानिसको आँसुमा राजनीति गर्नु भएन। उहाँले बिरामीको बेडलाई फोटो खिच्ने मञ्च बनाउनु भएन। उहाँले सेवा गर्नुभयो, सहयोग गर्नुभयो, साथ दिनुभयो। यही कारणले आज जनताको मनमा उहाँप्रति विश्वास छ।

आज म तपाईंहरूसँग एउटा प्रश्न सोध्न चाहन्छु—लमजुङको माटोमा यस्तो सत्कर्म कति पटक देख्नुभएको छ? बिरामीको लागि दौडिने नेता कति छन् ? रातको समयमा फोन उठाएर सहयोग गर्ने नेता कति छन् ? गाउँको पीडामा आफ्नो समय दिने नेता कति छन् ? जनताको दुखमा आँखा रसाउने नेता कति छन् ? यदि तपाईंले यस्ता नेता कम देख्नुभएको छ भने, अब तपाईंले निर्णय गर्नुपर्ने समय आएको छ। किनकि राजनीति अब भाषणको खेल होइन, राजनीति अब जनताको जीवन बचाउने जिम्मेवारी हो।

लमजुङका जनताले अब बुझिसकेका छन्—भाषणले पेट भरिँदैन। भाषणले औषधि किन्दैन। भाषणले बाटो बनाउँदैन। भाषणले रोजगार दिँदैन। भाषणले अस्पतालमा डाक्टर राख्दैन। भाषणले एम्बुलेन्स चलाउँदैन। भाषणले किसानलाई मल दिँदैन। भाषणले विद्यार्थीलाई गुणस्तरीय शिक्षा दिँदैन। यी सबै कुरा कामले गर्छ। यी सबै कुरा इमानदार नेतृत्वले गर्छ। यी सबै कुरा सेवामूलक राजनीतिले गर्छ। र यही कुरा हरिजंग तामाङको पहिचान हो।

हरिजंग तामाङ कुनै पार्टीको मात्रै उम्मेदवार होइनन्। उनी लमजुङको जनताको आवाज हुन्। उनी लमजुङको पीडाको प्रतिरोध हुन्।  लमजुङको आशाको प्रतीक हुन्,  लमजुङको सेवामूलक राजनीतिका प्रतिनिधि हुन्।

आज हामीले लमजुङको राजनीति बदल्नुपर्नेछ। किनकि लमजुङको समस्या केवल बाटो र अस्पतालको होइन। लमजुङको समस्या सबैभन्दा ठूलो भनेको नेतृत्वको हो। लमजुङको समस्या भनेको जनताको आवाज नसुन्ने, जनताको आँसु नदेख्ने, जनताको पीडा नसम्झिने, जनताको भोटलाई केवल सत्ताको सिढी बनाउने प्रवृत्ति हो। यही प्रवृत्तिले हाम्रो जिल्लालाई पछाडि धकेलिरहेको छ। यही प्रवृत्तिले हाम्रो युवालाई विदेश धकेलिरहेको छ। यही प्रवृत्तिले हाम्रो गाउँलाई खाली बनाइरहेको छ। यही प्रवृत्तिले हाम्रो समाजलाई निराश बनाइरहेको छ।

आज म तपाईंहरूलाई भन्छु—अब यो चुनाव भावनाको होइन, विवेकको हुनुपर्छ। अब यो चुनाव झण्डाको होइन, जनताको हुनुपर्छ। अब यो चुनाव पार्टीको होइन, परिवर्तनको हुनुपर्छ। अब यो चुनाव पुराना झुटा आश्वासनहरूको होइन, सत्य र सत्कर्मको हुनुपर्छ। अब यो चुनाव “हाम्रै मान्छे” भन्ने अन्धो सोचको होइन, “काम गर्ने मान्छे” भन्ने चेतनाको हुनुपर्छ।

हरिजंग तामाङको साहस केवल चुनाव जित्ने साहस होइन। उहाँको साहस सिस्टमसँग लड्ने साहस हो। उहाँको साहस भ्रष्टाचारको विरुद्ध उभिने साहस हो। उहाँको साहस गरिबको पक्षमा बोल्ने साहस हो। उहाँको साहस अस्पतालमा उपचार नपाएर रोइरहेका परिवारको पक्षमा उभिने साहस हो। उहाँको साहस गाउँमा बाटो नपाएर अलपत्र परेका जनताको पक्षमा उभिने साहस हो। उहाँको साहस लमजुङको युवालाई विदेश पलायन हुन नदिन रोजगार सिर्जना गर्ने साहस हो। यस्तो साहस लमजुङलाई चाहिएको छ। यस्तो साहस लमजुङको भविष्य हो।

आज लमजुङका जनताले निर्णय गर्नुपर्छ—हामी फेरि पनि पुरानै झुटलाई जिताउँछौँ कि नयाँ सत्यलाई जिताउँछौँ? हामी फेरि पनि भाषणलाई भोट दिन्छौँ कि कामलाई भोट दिन्छौँ? हामी फेरि पनि स्वार्थी राजनीति रोज्छौँ कि सेवामूलक राजनीति रोज्छौँ? हामी फेरि पनि जनताको पीडालाई बेवास्ता गर्नेहरूलाई जिताउँछौँ कि जनताको पीडामा साथ दिनेहरूलाई जिताउँछौँ?

लमजुङका मतदाता साथीहरू, यो चुनावमा तपाईंहरूको एक मत केवल अंक होइन। तपाईंहरूको एक मत एउटा जीवन हो। तपाईंहरूको एक मत एउटा आशा हो। तपाईंहरूको एक मत एउटा अस्पतालको सेवा हो। तपाईंहरूको एक मत एउटा एम्बुलेन्सको सुविधा हो। तपाईंहरूको एक मत एउटा गाउँको बाटो हो। तपाईंहरूको एक मत एउटा विद्यार्थीको भविष्य हो। तपाईंहरूको एक मत एउटा किसानको आत्मसम्मान हो। तपाईंहरूको एक मत एउटा वृद्ध आमाबुबाको सुरक्षित जीवन हो। त्यसैले यो मत सस्तोमा नबेच्नुस्। यो मत भावनामा बगेर नदिनुस्। यो मत प्रलोभनमा परेर नदिनुस्। यो मत डराएर नदिनुस्। यो मत विवेकले दिनुस्। यो मत न्यायले दिनुस्। यो मत सत्यले दिनुस्।

आज म विशेषगरी बेसीशहर र सुन्दरबजारका जनतालाई भन्न चाहन्छु—तपाईंहरूले धेरै सहनुभयो। तपाईंहरूको सहनशीलता अब कमजोरी बन्नु हुँदैन। तपाईंहरूको धैर्य अब तपाईंहरूको हतियार बन्नुपर्छ। तपाईंहरूको पीडा अब तपाईंहरूको शक्ति बन्नुपर्छ। तपाईंहरूको आँसु अब तपाईंहरूको निर्णय बन्नुपर्छ। किनकि जब जनता रोइरहेका हुन्छन्, त्यही बेला नेता हाँसिरहेका हुन्छन् भने त्यो नेतृत्व होइन, त्यो अपराध हो। जब जनता उपचार नपाएर मरिरहेका हुन्छन्, त्यही बेला नेताहरू भाषणमा रमाइरहेका हुन्छन् भने त्यो राजनीति होइन, त्यो धोका हो। जब जनता बेरोजगार भएर विदेश जान बाध्य छन्, त्यही बेला नेताहरू आफ्नो परिवार पाल्न व्यस्त छन् भने त्यो सेवा होइन, त्यो स्वार्थ हो। अब यस्तो स्वार्थी नेतृत्वलाई लमजुङको जनताले स्वीकार गर्नु हुँदैन।

आज म तपाईंहरूलाई एउटा सत्य कुरा भन्न चाहन्छु—यदि हामी फेरि पनि गलतलाई जितायौँ भने हामी आफैँ अपराधी हुनेछौँ। यदि हामी फेरि पनि जनताको आँसुमा हाँस्नेहरूलाई जितायौँ भने हामी आफैँले आफ्नो भविष्य जलाउनेछौँ। यदि हामी फेरि पनि अस्पताललाई बर्बाद बनाउनेहरूलाई जितायौँ भने हामी आफैँले आफ्नो परिवारलाई पीडामा धकेल्नेछौँ। त्यसैले अब निर्णय गर्ने बेला आएको छ। अब इतिहास लेख्ने बेला आएको छ। अब लमजुङको राजनीति बदल्ने बेला आएको छ।

हरिजंग तामाङ कुनै पार्टीको मात्रै उम्मेदवार होइनन्। उनी लमजुङको जनताको आवाज हुन्। उहाँ लमजुङको पीडाको प्रतिरोध हुन्।  लमजुङको आशाको प्रतीक हुन्,  लमजुङको सेवामूलक राजनीतिका प्रतिनिधि हुन्। उनी त्यो पात्र हुन् जसले भोट माग्दा मात्रै होइन, दुःख पर्दा पनि जनताको ढोका ढकढक्याएका छन्। उनी त्यो व्यक्ति हुन् जसले जनतालाई केवल मतदाता ठानेका छैनन्, परिवार ठानेका छन्। यही कारणले उनलाई जिताउनु भनेको केवल एक व्यक्ति जिताउनु होइन, यो लमजुङको भविष्य जिताउनु हो।

अब आउनुस्, आज एउटा संकल्प गरौँ। अब हामी झुटो आश्वासनमा बहकिने छैनौँ। अब हामी प्रलोभनको राजनीतिमा फस्ने छैनौँ। अब हामी डरको राजनीति स्वीकार गर्ने छैनौँ। अब हामी पैसाको खेलमा आफ्नो मत बेच्ने छैनौँ। अब हामी केवल सत्कर्मलाई जिताउनेछौँ। अब हामी केवल सेवामूलक राजनीतिलाई जिताउनेछौँ। अब हामी केवल इमानदार नेतृत्वलाई जिताउनेछौँ। अब हामी लमजुङको पीडालाई बुझ्ने मान्छेलाई जिताउनेछौँ।

लमजुङका मतदाता दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरू, आज यो चुनावमा तपाईंहरूको जिम्मेवारी ठूलो छ। तपाईंहरूको निर्णयले इतिहास लेख्नेछ। तपाईंहरूको मतले बेसीशहर अस्पतालको भविष्य निर्धारण गर्नेछ। तपाईंहरूको मतले सुन्दरबजारका जनताको आशा बचाउनेछ। लमजुंगको भरोसा जगाउने छ। तपाईंहरूको मतले गाउँका वृद्ध आमाबुबाको उपचारको बिस्वास बनाउनेछ। तपाईंहरूको मतले युवाको भविष्य तय गर्नेछ। त्यसैले अब सोचेर मत दिनुस्। भावनामा होइन, विवेकमा मत दिनुस्। झण्डामा होइन, काममा मत दिनुस्। भाषणमा होइन, सेवामा मत दिनुस्।

अब यो चुनावमा सत्कर्मको विजय हुनुपर्छ। अब यो चुनावमा सेवाको विजय हुनुपर्छ। अब यो चुनावमा साहसको विजय हुनुपर्छ। अब यो चुनावमा जनताको विजय हुनुपर्छ। अब यो चुनावमा लमजुङको भविष्यले जित्नुपर्छ।

र त्यसका लागि यो जिल्लाले एउटा स्पष्ट निर्णय गर्नुपर्छ—यो पटक लमजुङको भोट कुनै झुटो प्रतिष्ठाका लागि होइन, कुनै झण्डाको अहंकारका लागि होइन, कुनै नेताको परिवार पाल्नका लागि होइन। यो पटक लमजुङको भोट लमजुङकै जनताको जीवन बचाउनका लागि हो। यो पटक लमजुङको भोट सेवा जिताउनका लागि हो। यो पटक लमजुङको भोट सत्कर्म जिताउनका लागि हो। यो पटक लमजुङको भोट साहस जिताउनका लागि हो।

अब हरिजंग तामाङको साहसले जित्नुपर्छ। अब हरिजंग तामाङको सत्कर्मले जित्नुपर्छ। अब हरिजंग तामाङको इमानदारीले जित्नुपर्छ। अब हरिजंग तामाङको सेवाले जित्नुपर्छ। किनकि जब सेवाको राजनीति जित्छ, तब जनता बाँच्दछन्। जब इमानदारी जित्छ, तब जिल्लाले विकास देख्छ। जब साहस जित्छ, तब भ्रष्टाचार भाग्छ। जब सत्कर्म जित्छ, तब आशा जन्मिन्छ।

लमजुङका स्वाभिमानी मतदाता साथीहरू, आज तपाईंहरूको हातमा इतिहास छ। आज तपाईंहरूको हातमा न्याय छ। आज तपाईंहरूको हातमा परिवर्तन छ। अब निर्णय गर्नुस्। अब आफ्नो मतको मूल्य बुझ्नुस्। अब आफ्नो जिल्लाको पीडालाई सम्झिनुस्। अब आफ्नो परिवारको भविष्यलाई हेर्नुस्। र यो चुनावमा सेवामूलक राजनीतिलाई जिताउनुस्।

जय लमजुङ।
जय जनसेवा।
जय सत्कर्म।
जय सत्य।