जेन्जी आान्दोलनको शुरुआती-भदौ २३ गतेको भ्रष्टाचार विरुद्वको नारा र २६ वटा सामाजिक सन्जाल माथिको प्रतिवन्ध फुकुवाको नारा सकारात्मक देखिएता पनि दोस्रो दिन-भदौ २४ गतेको ध्वंसात्मक परिघटनाहरुबाट राष्ट्रघाती प्रतिगामी षडयन्त्र अन्तरनिहित रहेको यथार्थता सार्वजनिक भैसकेको छ।

यस परिघटनाबाट मुलुकको सुरक्षार्थ खटिएको नेपाली सेनाको भुमिका पुर्णत: निष्कृय रहेको र त्यसबाट नेपाल सुरक्षा हुन नसकेको यथार्थता पनि स्पष्ट भैसकेको छ।

यस स्थितिमा मुलुकको रक्षा गर्ने भनेको जनताको बल मात्र देखियो। जनताको अभिमत भनेको दलिय प्रणालीमा मुलतः दलहरुमा केन्द्रित रहेको हुन्छ। त्यसमा पनि मुख्यत: ३ ठूला दलमा केन्द्रित देखिन्छ। ३ दलको पछाडि २०७९ सालको जनमतको आँकडा हेर्दा कुल खसेको करिव १ करोड ४ लाख मतमध्ये करिव ७० लाख मत ३ दलमा खसेको देखिन्छ।

पछिल्लो समयमा राष्ट्रपति मार्फत ३ ठुला दलको साथमा रहेको जनमतको भरमा मात्र मुलुकको रक्षा भएको देखिन्छ। किन भने मुलुकमा चलाईएको विध्वंसबाट विदेशी शक्ति केन्द्रहरुले नेपालमा संकटकाल पैदा गराएर त्यस मार्फत अनमिनको व्यानरमा पश्चिमा सेना नेपाल भित्राउने रणनीति सतहमा नदेखिएको होईन। तर उक्त रणनीति राष्ट्रपतिको पहल र ठुला दलहरुको राजनीतिक सहमतिबाट तत्कालका लागि तुहाईयो।

२०७६ साल देखि SPP संझौता गरी नेपालमा पश्चिमा विदेसी सेना ल्याउने पटक पटक दवाव नभएको होईन। उक्त संझौता माओवादी नेतृत्वको चातुर्यता र दलहरुकै असहमतिले अड्केको जगजाहेर छ। यसरी सन्धि सँझौता र संकटकाल, दुब़ै मार्गमा ३ दल नै मुल अवरोधक देखेपछि ती विदेशी साम्राज्यवादी शक्ति केन्द्रहरुले ३ दल र तिनका नेतामाथि आक्रमण नगरी विकल्प देखेनन्।

राष्ट्रियताको मुद्वामा कलात्मक ढँगले वैचारिक नेतृत्व माओवादीले गरिरहेको भएता पनि सरकारको नेतृत्वको कारणले तीनै दल माथि आक्रमण गर्न छोडेन। आवरण भ्रष्टाचारलाई बनाए। मानिस सिमारहित कोहि हुँदैन । नेताहरु पनि मानिस नै हुन। मानिस भएपछि स्वभाविक सिमाहरु हुन्छन् नै। ती सिमाहरुबाट सुधार गर्ने हो, नेताहरुको निषेध होईन। तर नेताहरुमा जतिसुकै सिमा भएपनि अन्तर्यमा कतै न कतै राष्ट्रियताको भावना रहिरह्यो।

यहि राष्ट्रियताको विचार र भावनामाथि नै विदेशी शक्ति केन्द्रहरुको आक्रमणको निशाना बन्यो। अन्यथा आर्थिक भ्रष्टाचारीको कुरा गर्ने हो भने नेपालमा थुप्रै अरबपतिहरु छन्। तीनीहरुमाथि निशाना बनेको देखिन्दैन। किनभने साम्राज्यवादको युगमा विश्व साम्राज्यवादको संरक्षणमा रहेको वित्तिय एकाधिकार दलाल पुँजिपति वर्ग र नेपाली जनता विचको वर्गिय अन्तरविरोध नै प्रमुख अन्तरविरोधको रुपमा रहेको हुन्छ। यस वर्ग संघर्षमा को कता वर्गिय पक्षधरता भन्ने हुन्छ। यहि वर्गिय पक्षधरताको आधारमा साम्राज्यवादी शक्ति केन्द्रहरुले दलाल पुँजिवादका पक्षधरहरुको संरक्षण र स्वाधिनताका पक्षधर देसभक्तहरुमाथि आक्रमण गर्नु वर्ग संघर्षको शास्वत नियम हो।

यस स्थितिमा क.माओले चिनियाँ सन्दर्भमा वर्ग दुस्मनले जो माथि आक्रमण गर्छ, उ सहि हुन्छ र जसलाई रक्षा गर्छ, उ विग्रेको हुन्छ भनि गरिएको विश्लेषण, बर्ग चरित्र बुझ्ने र देखिने राम्रो ऐना हो। आज नेपालमा चलिरहेको बर्ग संघर्षमा यस कोणबाट हेर्ने हो भने जसमाथि आक्रमण गरिएको छ, उ राष्ट्रियताको मुद्वामा अडान लिएको प्रमाण हो।

जो ती देसभक्त नेताहरुका विरुद्व उभिन्छन्, ती जान वा अन्जानमा साम्राज्यवादको पक्षपोषण गरिरहेको सबुत प्रमाण हो। अत: वर्ग संघर्षका हरेक सामाजिक परिघटनाहरुलाई वर्ग संघर्षको मार्क्सवादी वैज्ञानिक दृष्टिकोणबाट हेर्ने हो भने जतिसुकै जाली पर्दाको आवरणबाट छोप्न खोजिएता पनि ती ऐना झै छर्लँग देखिँदाे रहेछ।

(गुरूङ माओवादी केन्द्रका निवर्तमान महासचिव हुन्)