प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहले संयुक्त राष्ट्रसंघ (UN) को महासभामा सम्बाेधन गरेका छन् । उनलेे भाेटेकाेशी बाढी, हिमालय बचाउने विषय, नेपाली जनताले र विकासाेन्मुख देशले भाेगेकाे समस्या, नेपालले पाउनुपर्ने जलवायु न्याय लगायतकाे विषयमा विश्वकाे ध्यानाकर्षण गराएका छन् ।

सम्बोधनका मुख्य-मुख्य बुँदाहरू-
१.भोटेकोशी-त्रिशूलीको विपत्ति केवल एउटा स्थानीय त्रासदी मात्र थिएन, यो त विश्वकै लागि एउटा चेतावनी थियो।
​२.जलवायु परिवर्तनले कुनै सीमा वा भूगोल चिन्दैन। हिमनदी र बाढीहरू राहदानीमा भिसाको छाप लगाएर यात्रा गर्दैनन्।
​३.नेपालले विश्वव्यापी हरितगृह ग्यास उत्सर्जनमा ०.१ प्रतिशतभन्दा पनि कम योगदान पुर्‍याउँछ। यो संकट हामीले सिर्जना गरेका होइनौँ, तैपनि हामी यसको ठूलो मूल्य चुकाउन बाध्य छौँ।
​४.जलवायु न्याय संयुक्त राष्ट्रसंघको दस्तावेजमा सीमित एउटा सुन्दर शब्द मात्र बन्नु हुँदैन। हाम्रा जनतालाई आफ्नो अतीत बारम्बार पुनर्निर्माण गरिरहनुको सट्टा आफ्नो भविष्य निर्माण गर्ने अवसर दिइनुपर्छ।
​५.हिमालय यो ग्रहको परिधि वा कुनामा सीमित छैन। यो त समग्र पृथ्वीकै प्राण धान्ने जीवन-प्रणालीको एउटा अभिन्न अंग हो।
​६.जब घरमा आगो लागिरहेको हुन्छ, तब हामी त्यो परिवारलाई ५० वटा फाराम भर्न लगाउँदैनौँ। हामी तुरुन्त कदम चाल्छौँ।
​७.हामीले युद्धका लागि चुस्त-दुरुस्त बन्दोबस्त भएको, तर खाद्यान्नका लागि भने भताभुङ्ग व्यवस्था भएको संसार निर्माण गरेका छौँ।
​८.राहत, पुनर्स्थापना, पुनर्निर्माण। अनि साथसाथै: दायित्व, क्षतिपूर्ति र उत्थानशीलता।
​९.हिमालयलाई खण्डित सूचनाहरूको सिमाना होइन, बरु अन्तर्राष्ट्रिय सहकार्यको एउटा प्रयोगशाला बनाऔँ।
​१०.हामीले नतताएको जलवायुको मारमा पर्‍यौँ, र हामीले सुरु नै नगरेको युद्धको मारमा फेरि पर्‍यौँ।
​११.पैसा तिर्न तयार देशले सामान किन्न पाउनुपर्छ, र ७२ घण्टभित्र विश्वको जुनसुकै कुनामा हतियार पुर्‍याउन सक्ने संसारसँग एउटा किसानलाई मर्यादित जीविकोपार्जनका साधनबाट बञ्चित गराउने कुनै ओझेल वा बहाना हुन सक्दैन।